دوران کودکی

به نام خدا

دلم برای آن روزهایی تنگ شده است که کودک بودم نهایت دعوایمان با بچه های فامیل سر این بود که من به پدربزرگم مبگفتم بابی جون و چقدر که پسر خاله هایم سر همین موضوع مرا دست انداختند و من دیگر به ایشان بابی جون نگفتم.حیف الان دیگر حتی دلم لک زده است که اورا پدر بزرگ صدا بزنم  دلم لک زده است که باز بعد از نهار بروم با اصرار پیشش دراز بکشم و وقتی خوابش برد من حوصله ام سر برورد و از اتاق بیرون بروم و بازی کنم.حیف حالا جز با آن سنگ قبری که برایم آینه دق است نمیتوانم از دوران خوش کودکی بگم ،حیف که حالا نیست ،حیف که دیگر نیست ،حالا که مشکلاتم بزرگ تر شده ،حالا که باید باشد تا به من بگه گفتنی ها رو تا حرفامو بشنوه تا با اون حس مهربونش برام مسائل رو باز کنه نیست حیف خیلی زود از دستش دادم حیف حیف حیف...

چیزی به سالگرد پریدنش نمونده دلم خیلی هواشو کرده بود این دل گفته بهونه ای بود برای تسلی دل تنگم....

                                                                                                                                            یاعلی

/ 0 نظر / 10 بازدید